STATUS ZWIERZĄT W PRAWIE CYWILNYM A ZARZĄD NAD RZECZĄ WSPÓLNĄ
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt: ,,zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę’’. Przepis ten stanowi zasadę dereifikacji zwierząt, która spowodowała ,,wyjęcie’’ ich z kategorii rzeczy, a zatem uczyniła pewien wyłom w tradycyjnym dychotomicznym podziale na podmioty i przedmioty.
Zatem jak przedstawia się status zwierząt na gruncie prawa cywilnego, mając na uwadze fakt, że prawo własności odnosi się przede wszystkim do rzeczy? Z pomocą przychodzi art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, który wskazuje, że ,,w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy.

Zwierzę zatem, może być:

– przedmiotem umów m.in. użyczenia, sprzedaży, najmu czy dzierżawy
– przedmiotem egzekucji
– składnikiem mienia podlegającym dziedziczeniu
– składnikiem majątku osobistego oraz wspólnego

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Na mocy art. 205 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny współwłaściciel sprawujący zarząd nad rzeczą wspólną może żądać od pozostałych współwłaścicieli wynagrodzenia odpowiadającego uzasadnionemu nakładowi jego pracy.